ΕΝΑΜΙΣΗΣ ΤΟΝΟΣ «ΕΚΡΗΚΤΙΚΑ» ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΔΙΑΣΚEΔΑΣΗΣ

του Jeremy Clarkson

Στην αρχή υπήρχε μόνο το Toyota Prius. Κυκλοφόρησε το 1997 και ήταν το πρώτο αυτοκίνητο μαζικής παραγωγής που είχε και φυσιολογική βενζινοκίνητη μηχανή και ηλεκτρικό κινητήρα και υποτίθεται ότι θα ήταν το μέλλον. Αλλά στην ουσία ήταν ένα αδύναμο και πολύ άσχημο όχημα που αγοράστηκε από ηθικολόγους και οδηγούς Uber. Το μισούσα πολύ και δεν μπορούσα να καταλάβω πώς ένα αυτοκίνητο με δύο μηχανές μπορούσε να προωθήσει την προστασία του περιβάλλοντος. Ειδικά επειδή ο ηλεκτρικός κινητήρας λειτουργούσε με ενέργεια από μπαταρίες νικελίου, που η εξαγωγή του προκαλεί όξινη βροχή, και κοβαλτίου, που εξορύσσεται στην Αφρική συνήθως από δεκάχρονους σκλάβους. Αλλά μετά από 16 χρόνια εμφανίστηκε η McLaren, που έδωσε ένα όπλο στην οικολογική νοοτροπία και χρησιμοποιούσε τον ηλεκτρικό κινητήρα όχι για εξοικονόμηση καυσίμων, αλλά για να γίνει πιο γρήγορο το αυτοκίνητο. Η Ferrari και η Porsche ακολούθησαν το παράδειγμα και μετά ακολούθησε η Formula 1. Τώρα, όταν βλέπω ένα υβριδικό αμάξι, δεν προτρέχω να βγάλω συμπεράσματα. Όλα αυτά με φέρνουν στο σημερινό θέμα. Στην πρώτη σωστή παραγωγή υβριδικού από τη Ferrari (η SF90 ήταν limited edition), τη 296 GTB. Ένα αυτοκίνητο που μπορεί να ταξιδέψει 10 μίλια (η Ferrari λέει 15), λειτουργώντας μόνο με ρεύμα. Αυτό σημαίνει ότι μπορείτε να το χρησιμοποιείτε μέσα στην πόλη όταν καταργηθεί η εσωτερική ανάφλεξη από τα αστικά κέντρα.

 

Δεδομένου ότι είναι Ferrari, ανησυχούσα ότι θα παραδιδόταν σε λάθος σπίτι και στη συνέχεια θα το έπαιρναν μετά από μία ώρα για να τοποθετηθούν τρία νέα λάστιχα σε λάθος άξονες. Μετά, δεν θα το έφερναν πίσω, γιατί το τέταρτο θα ήταν ακόμη στο γκαράζ. Μετά, είχα άλλη μια ανησυχία. Ο ηλεκτρικός κινητήρας σε ένα υβριδικό προσθέτει βάρος. Οι μπαταρίες προσθέτουν βάρος. Η υπολογιστική ισχύς που απαιτείται για να δαμαστούν δύο συστήματα κίνησης προσθέτει βάρος. Η Ferrari πάντα ασχολείτο με την ελαφριά ευκινησία. Πώς κατάφερε να κάνει ένα υβριδικό αμάξι τόσο ελαφρύ; Δεν το έκανε. Το αμάξι είναι ευχάριστα μικρό, αλλά έχει βάρος, χωρίς λάδια ή καύσιμα, περίπου 1,5 τόνο. Είναι πολύ βαρύ. Υπάρχει και άλλο ένα θέμα. Αν ανιχνεύσετε το οικογενειακό ιστορικό αυτού του μοντέλου από την 430 και την 355 μέχρι την 308, θα δείτε ότι όλοι οι πρόγονοί του είχαν μηχανές V8. Αυτό, όμως, όχι. Όπως η αρχική Dino, που δεν ήταν ποτέ πραγματικά Ferrari, έχει μηχανή V6 με τους κυλίνδρους απλωμένους όπως ένα ποδήλατο. Φυσικά, στη διχάλα αυτής της διάταξης υπάρχουν δύο turbo και εκεί είναι και ο ηλεκτρικός κινητήρας. Έτσι, συνολικά έχεις 830 ίππους. Αλλά πάμε με το μαλακό, γιατί οι υπερπληρωτές δεν είναι μηχανές. Οι ηλεκτρικοί κινητήρες δεν είναι μηχανές. Είναι πολιτικές απάτες και φοβόμουν ότι θα ένιωθα έτσι. Ανησυχούσα ότι ο ήχος θα ήταν λάθος. Ανησυχούσα ότι η περιπλοκότητα θα ήταν εκνευριστική και ότι, ακόμη κι αν λειτουργούσαν όλα, το μεγάλο βάρος θα ήταν πρόβλημα. Όταν έφτασε το αμάξι στο σπίτι μου, ξέσπασα σε γέλια. Είχε μια τεράστια μπλε ρίγα στην οροφή και στο καπό. Η πίσω ποδιά ήταν μπλε και το ίδιο και οι ρόδες, αλλά το υπόλοιπο αμάξι ήταν κόκκινο. Φαινόταν πραγματικά γελοίο. Όλοι οι δημοσιογράφοι στον κλάδο των αυτοκινήτων προσποιούνται ότι το νέο, μοντέρνο δοκιμαστικό μοντέλο που οδηγούν είναι δικό τους, αλλά δεν θα θέλουν να το δοκιμάσουν αυτό με το συγκεκριμένο. Γιατί σε κάθε βενζινάδικο ο κόσμος θα σκάει στα γέλια. «Δείτε τι έκανε αυτός ο ανόητος στο αυτοκίνητό του».

 

Αποφάσισα ότι, αν κάποιος με ρωτούσε γιατί είχα δώσει τέτοιες προδιαγραφές στο αυτοκίνητό μου, θα έλεγα ότι ήταν του James May (συμπαρουσιαστής στο «Top Gear») και απλώς το είχα δανειστεί για λίγες ημέρες. Κι έχοντας ρυθμίσει αυτό το θέμα, ξεκινάω. Σύντομα χρειάστηκε να σταματήσω για να βρω τα γυαλιά μου, γιατί το τιμόνι ήταν στολισμένο με πολλά κουμπιά, που τα περισσότερα δεν φαινόταν να κάνουν τίποτα. Πέρασα αρκετή ώρα πειράζοντάς τα, μέχρι που σταμάτησε η μηχανή. Έτσι, τα παράτησα κι έφυγα ξανά. Σιωπηλά. Σε ηλεκτρική λειτουργία. Σκεφτόμουν πόσο παράξενο είναι να οδηγείς ένα τέτοιο αμάξι και να μην κάνεις θόρυβο όταν ξαφνικά ακούστηκε μια έντονη έκρηξη πίσω από το κεφάλι μου. Κάποιο λογισμικό είχε αποφασίσει ότι η μπαταρία ήταν πολύ χαμηλή ή ότι πήγαινα πολύ γρήγορα ή κάτι άλλο και η μηχανή ήταν απαραίτητη. Αυτό είναι ένα θέμα. Σε ένα φυσιολογικό υβρίδιο με φυσιολογική, ήσυχη μηχανή, δεν ξέρεις τι σου δίνει ισχύ ανά πάσα στιγμή. Αλλά στη Ferrari το γνωρίζεις. Θα έπρεπε να υπάρχει ένα φωτάκι στο ταμπλό για να προειδοποιεί όσους έχουν πρόβλημα καρδιάς ότι σε λίγα λεπτά θα εκραγεί ο Βεζούβιος. Σε μια ευθεία έβαλα το αμάξι σε λειτουργία Qualify, που σημαίνει ότι όλη η ενέργεια μετατρέπεται σε ταχύτητα, και πάτησα το γκάζι και πήγαινε πολύ γρήγορα. Ήταν καλή ταχύτητα. Συνήθως δεν μου αρέσουν τα αμάξια που παράγουν πάνω από 700 ίππους, γιατί δεν έχει νόημα κάτι τέτοιο στον δρόμο, αλλά αυτό βγάζει την ισχύ του τόσο ομαλά και σωστά, που σε κάνει να χαμογελάς και όχι να φοβάσαι. Και ο θόρυβος είναι εξαιρετικός. Προφανώς, οι μηχανικοί της Ferrari πιστεύουν ότι η μηχανή V6 ακούγεται σαν μικρή V12 και την αποκαλούν piccolino (μικρούλα). Αλλά δεν είμαι σίγουρος γι’ αυτό. Το μόνο που μπορούσα να ακούσω ήταν η εξάτμιση και ακουγόταν σαν θλιμμένος λύκος. Μετά, δοκίμασα διάφορες άλλες λειτουργίες και είδα ότι σε καμία από αυτές δεν υπήρχε υπόνοια ότι η 296 ήταν λίγο «χοντρή». Την ένιωθα σαν Ferrari κι αυτός είναι ο καλύτερος έπαινος για ένα αμάξι. Το σύστημα οδήγησης είναι τόσο καλό, που δεν καταλαβαίνω ακόμη γιατί δεν το έχουν αντιγράψει όλοι οι κατασκευαστές αυτοκινήτων του κόσμου. Μετά, είναι και η οδήγηση. Είναι λίγο κουραστικά σε επαρχιακούς δρόμους αλλά σε μια λεωφόρο τρέχει σαν να έχει γραμμικούς αεροδίσκους. Μια που μιλάω γι’ αυτό, πρέπει να πω ότι το πορτ-μπαγκάζ είναι μεγάλο. Μπορείς να μπεις και να βγεις εύκολα και τα καθίσματα είναι πολύ άνετα. Το κύριο θέμα μου είναι το σύστημα ελέγχου. Ξέρω ότι είναι σημαντικό για τη Ferrari να δίνει στους οδηγούς εμπειρία F1, αλλά το σύστημα ελέγχου είναι πολύ περίπλοκο και προφανώς αντίστοιχη είναι και η τιμή.

Η 296 GTB κοστίζει 276.600 ευρώ, που είναι υψηλή τιμή, αλλά το μοντέλο που δοκίμασα εγώ είχε μερικά προαιρετικά επιπρόσθετα χαρακτηριστικά, κι έτσι, θα κόστιζε σχεδόν 412.000. Η απαίσια ρίγα και μόνο κοστίζει 16.500 ευρώ. Είναι καλό αυτοκίνητο; Ακόμη μισώ τα υβριδικά, αλλά χάρη στον κοντόφθαλμο τρόπο σκέψης της κυβέρνησης θα μπουν στη ζωή μας είτε μας αρέσει είτε όχι. Και δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αν και, κατά έναν παράξενο τρόπο, θα φέρει το τέλος πιο κοντά παρά θα το καθυστερήσει. Είναι ένα εκπληκτικό αυτοκίνητο για να το βλέπεις και να το οδηγείς. Οι μηχανικοί έχουν κάνει υπέροχη δουλειά, κρύβοντας την υβριδική τρέλα. Αλλά είναι εκεί και το ξέρω ότι είναι εκεί. Αυτό είναι το πρόβλημά μου. Επειδή έτσι ξέρω ότι η Ferrari δεν το κατασκεύασε για να είναι όσο καλύτερο γίνεται, αλλά το κατασκεύασε για να είναι όσο καλύτερο γίνεται από την άποψη του τωρινού πολιτικού τρόπου σκέψης.

 

Cars