Αρχαία λάμψη, σύγχρονη σκουριά.

του Απόστολου Κοτσάμπαση

Είναι ορισμένα θέματα τα οποία με τον ισχυρό συμβολισμό αλλά και τη δύναμή που αποπνέουν ξεπερνούν τα πεπερασμένα όρια της εφήμερης εκμετάλλευσης τους για πολιτικούς λόγους. Ένα από αυτά είναι το θέμα της επιστροφής των γλυπτών του Παρθενώνα στη χώρα που δημιουργήθηκαν 200 και πλέον χρόνια μετά την αμφιλεγόμενη έξοδό τους από αυτή. Όπως είπαμε η διαχρονική ακτινοβολία του Παρθενώνα ως θεμελίου του Δυτικού Πολιτισμού, και κατ’ επέκταση των βιαίως αποκομμένων μαρμάρων της ζωφόρου του, αποτελούν αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση σχετικά με τα αρχαιολογικά εκθέματα διαφόρων μουσείων σε όλο τον κόσμο. Η προσπάθεια ορισμένων να ερμηνεύσουν το ζήτημα αυτό με όρους φθηνής-μίζερης- πολιτικής κόντρας είναι καταδικασμένη και απευθύνεται σε περιορισμένο ακροατήριο το οποίο αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει το ζήτημα αυτό με κριτήρια που ουδεμία σχέση έχουν με την ουσία του, είναι εντελώς επιφανειακά και με μοναδικό σκοπό τη δημιουργία θορύβου. Η συγκυρία διεθνώς βοηθά στην εξεύρεση μιας λύσης με το Βρετανικό Μουσείο. Αυτό έχει σημασία και είναι πρώτη προτεραιότητα. Το πώς θα διατυπωθεί με νομικούς όρους η συμφωνία έχει ενδιαφέρον σημειολογικά αλλά είναι δευτερεύων παράγοντας της όλης υπόθεσης. Η λάμψη και η δύναμη των γλυπτών που πηγάζει από την 2500 ετών ιστορία τους ξεπερνά τα κόμματα και το γεγονός αυτό καλό είναι να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη από όσους με tunnel vision εκφέρουν δημόσιο λόγο και εκτίθενται με τα σκουριασμένα «επιχειρήματά» τους.

Opinions