Η ομορφιά στην Πολιτική

του Χρήστου Ζαμπούνη

Η σύλληψις της Εύας Καϊλή, μίας πανθομολογουμένως ωραίας γυναίκας, ανέσυρε από την μνήμη μου την μεταπτυχιακή εργασία που είχα υποβάλει στον καθηγητή της Ιστορίας των Πολιτικών Επιστημών Jean Rouvier στο Πανεπιστήμιο Paris II – Pantheon, με θέμα: «Η ομορφιά στην Πολιτική. Το παράδειγμα του Αλκιβιάδου». Ο εν λόγω καθηγητής με ενεθάρρυνε μεν στην συγγραφή, με καθοδήγησε δε σε μία άλλη συνιστώσα, που είναι η κορυφαία στην διακυβέρνηση. Αυτή της «elite du Coeur et de l’ Εsprit», της ελίτ της Καρδιάς και του Πνεύματος, από την οποία πρέπει να ασκείται η εξουσία. Είναι η περίφημη θεωρία των αρίστων, που τόση αλλεργία προκαλεί στους woke, που φαίνεται πως προτιμούν την εξίσωση της κοινωνίας προς τα κάτω. Ας επιστρέψουμε, όμως, στο θέμα της εξωτερικής εμφανίσεως, η οποία, ας μην απατώμεθα, ανοίγει πόρτες, ίσως όχι τόσες όσο η ευγένεια, και απ’ ό,τι φαίνεται αποτελεί εκλογικό κριτήριο για τους ψηφοφόρους. Φθάνει από μόνη της; Όχι. Χρειάζονται και άλλα προσόντα, όπως η ευφυΐα ή ο καλός χαρακτήρας, για να  περιορισθώ μόνον σε δύο. Στην περίπτωση του Αλκιβιάδου ο συνδυασμός της αριστοκρατικής καταγωγής με το κάλλος εδημίούργησαν ένα εκρηκτικό μείγμα, όπου το καλό και το κακό ετροφοδοτούντο αναλόγως των περιστάσεων. Στην περίπτωση της Καϊλή η γοητεία που ήσκησε στις εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους της έχει μεταστραφεί σε ένα απύθμενο μίσος, στα Μέσα Κοινωνικής Δικτυώσεως, από θυμωμένους χρήστες που την «σταυρώνουν» καθημερινώς, όπως άλλωστε έκαναν και οι Αθηναίοι όταν ο Αλκιβιάδης τούς «πούλησε» για να πάει με τους Σπαρτιάτες. Πονηράν φύσιν μεταβαλλείν ου ράδιον.

Opinions